Galwanizacja

Ciało człowieka, w zależności od rodzaju tkanek i płynów ustrojowych, charakteryzuje się różnym stopniem przewodnictwa prądu. Dobrze przewodzące prąd to: krew, tkanka mięśniowa, łączna oraz płyn mózgowo-rdzeniowy, natomiast nerwy, kości, ścięgna, tkanka tłuszczowa i torebki stawowe przewodzą go słabiej. Efekt zabiegu galwanizacji zależy od lokalizacji, wielkości i układu elektrod oraz natężenia prądu.

Galwanizacja może być anodowa (z ładunkiem dodatnim), działająca przeciwbólowo, tonizująco i przeciwzapalnie, lub katodowa (z ładunkiem ujemnym), charakteryzująca się stymulującym efektem, poprawą ukrwienia i rozszerzeniem naczyń krwionośnych.

Wyróżniamy także galwanizację stabilną (stała pozycja elektrod) oraz labilną (zmienna pozycja elektrod, gdzie jedna jest stała). Dodatkowo zabieg może być jednobiegunowy (jedna elektroda jest mniejsza) lub dwubiegunowy (elektrody tej samej wielkości, z katodą i anodą).

Galwanizacja przeprowadzana jest za pomocą dwóch elektrod płaskich, wykonanych z materiałów przewodzących, takich jak cyna, włókno węglowe lub inne tworzywa. Elektrody umieszcza się bezpośrednio na skórze lub, w przypadku materiałów takich jak cyna czy węgiel, na nasączonych podkładach gazowych, aby poprawić przewodnictwo prądu. Układ elektrod może być poprzeczny (głębsze działanie) lub podłużny (płytsze, powierzchniowe działanie).

Przed zabiegiem skórę należy dokładnie oczyścić z zanieczyszczeń oraz środków pielęgnacyjnych (np. kremów, balsamów). Pacjent powinien usunąć biżuterię, aby uniknąć ryzyka poparzeń, ponieważ metal może kumulować prąd. Podczas zabiegu pacjent przyjmuje wygodną pozycję i stara się pozostać w bezruchu, aby elektrody nie przesunęły się.

Fizjoterapeuta stopniowo zwiększa natężenie prądu, dostosowując parametry do rodzaju schorzenia, lokalizacji zabiegu oraz wielkości i układu elektrod. Galwanizacja jest bezpieczna, jeśli wykonywana zgodnie z zaleceniami. Niewłaściwe przeprowadzenie zabiegu może prowadzić do niepożądanych efektów zdrowotnych.